Moby op de planken

Intussen is het een jaar geleden…
We werden getagd in een facebookpost van Bronks. Daar zochten ze een look-a-like van een border collie om mee te doen in de toneelvoorstelling NIKS. Even dacht ik dat dit niks voor mij en Moby zou zijn dus ik deelde de post. Daar kwam natuurlijk de reactie dat ik zelf moest deelnemen, ahja want Moby zou dat perfect doen én ik ben een hondentrainer. Na aandringen van vrienden schreef ik ons maar in.

ele dagen later volgde een auditie in Brussel. Daaruit bleek dat Moby het al snel doorhad wat van hem verwacht werd, namelijk koekjes zoeken op cue. Het terugkomen na dat zoeken verliep wat stroef maar dat zag iedereen wel goedkomen. De mensen van Bronks zagen die dag nog een andere border collie dus ik ging in spanning naar huis. s’Avonds kregen we de verlossende woorden te horen dat Bronks met ons in zee wou gaan, joepie!

Dat wou wel zeggen dat we moesten trainen op dat terugkomen. Moby moet terugkomen op een fluitsignaal dat bijna niet hoorbaar was, ultrasonisch dus. Ik kocht verschillende fluitjes om te testen. Alle fluitjes leken in mijn ogen of oren nogal luid, maar dat trokken we ons niet aan. Uiteindelijk konden we starten met de training. Ik gebruikte drie krukjes om de drie stenen na te bootsen waar hij koekjes moest zoeken. Dat zoeken ging perfect! Maar dat terugkomen…

Ik starte met een klassieke conditionering fluit = beloning (salami, kippenworst,…). Ik deed dit verschillende keren per dag enkele dagen. Daarna wou ik opbouwen en hem enkele stappen laten zetten om naar me toe te komen. Dat verliep heel moeizaam, hij was eigenlijk niet zo geïnteresseerd in mijn beloningen en liep heel traag op me af (ook al was ik heel enthousiast). We probeerden telkens opnieuw maar er kwam steeds minder reactie van Moby’s kant. Ik dacht dat ik iets fout deed dus oefende ik diezelfde oefening met Kina. Die deed dat perfect en vol enthousiasme! Met de handen in het haar zochten we naar een noodoplossing want de tournée was niet veraf meer.

De eerste noodoplossing werd de bal. Een bal die op de grond bonsde klonk als muziek in zijn oren dus hij kwam direct naar me toe. Wat wij dachten dat de perfecte oplossing was werd dat toch teniet gedaan. Na enkele keren oefenen vond hij de bal ook niet zo interessant meer… Toch maar verder geoefend op het fluitje zolang we nog konden.

De eerste dag van de tournée brak aan. Al een geluk, het was een generale repetiedag dus we konden nog oefenen op scène zelf ook. Voor we vertrokken zocht ik nog verschillende speeltjes samen die me toch zouden helpen om Moby enthousiaster te maken. En daar lag ineens dé oplossing voor onze neus, het varkentje! Moby krijgt maar heel af en toe zijn varkentje om mee te spelen omdat het een irritant geluid maakt. Maar dat was juist zijn ULTRA-beloning! Het knorren maakte hem zo enthousiast om het varkentje bij mij te komen halen. Yes, we hebben onze noodoplossing gevonden!

Het varkentje moest wel iets interessant blijven dus gebruikte ik hem maar enkele keren tijdens de repetities. Ook als hij dan daadwerkelijk kwam werd hij beloond met een salami of worst en daarna met een spelletje met het varkentje. De repetities voor de voorstellingen gingen steeds goed. De voorstellingen zelf dacht hij daar soms anders over en ging hij lekker zijn eigen gangetje bij het opkomen. Maar hij ging uiteindelijk altijd flink zijn koekjes opeten op de drie stenen en daarna kwam hij ook prachtig terug (weleenswaar op zijn eigen tempo). Flinke hond en fier baasje!

Wat moet Moby eigenlijk doen?

Moby deed zijn act het steeds beter en beter naar het einde toe van de tournée. Zijn act bestond uit twee delen. Als eerste moest hij opkomen om zijn koekjes te gaan zoeken. Dan gingen de acteurs van ‘Huh? Een hond?’ ‘Is die van iemand’ ‘Ik ben bang van een hond’ en ‘Doe die weg’. Eens de koekjes op waren mocht hij terugkomen om in de coulissen te wachten op deel twee. Het tweede deel was een schaduwspel waarin hij mee mocht ‘dansen’ met de acteurs op muziek. Het dansen werd voor hem snoepjes eten die in het rond werden geslingerd. Na enkele seconden smeet één van de acteurs een koekje in mijn richting zodat hij terug naar mij kon komen. De hond werd in de voorstelling vermoord en aangezien dit een voorstelling is voor jongeren mocht hij op het einde ook mee gaan groeten op het podium.

Moby stress? ‘niks’ van!

Moby is een hond die heel veel aankan. Nieuwe omgevingen, nieuwe mensen, kinderen,… zijn peanuts voor hem. Daarom dat hij de perfecte match was voor de voorstelling. Vooraf ging hij lekker snuffelen op de scène, hij ging telkens rusten in zijn loge, was klaar om te werken als ik hem kwam halen en deed zijn act supergraag! Toch waren er momenten waarop hij iets meer stress kreeg, waarschijnlijk omdat ik zelf zo’n stresskip ben. Maar dan namen we de tijd om ergens rustig te gaan zitten -in de buurt van het toneel zodat we konden meeluisteren- om dan gewoon te zitten of liggen en rustig te worden door middel van een rustgevende massage. De massagetechnieken leerde ik van Kaat Wauters tijdens mijn opleiding bij Kyno-Coach. Prachtig hoe wij elkaar zo goed konden aanvoelen tijdens die drukke periode.

Ik kijk nog steeds met veel bewondering terug op een geslaagde tournée samen met de acteurs én Moby.
Bedankt Ellen van BRONKS, Kristien en Youri voor deze kans!